Ergün Gültekin

Ey kardeşlerim, merhametsiz miyim ben? Ama derim ki: Çürümüş olana önce acımasız bir tokat gerek, doğrulukla uyandırmak için! Bugüne ait olan her şey – kayırıyor, eğip büküyor, teraziyi güçlüden yana bastırıyor: ah! kim sevgiyle doğrultmak ister onu! Ama ben – ben tekme vurup devirmek istiyorum aksine! ... Gürültülü hakaret ve tehditlerin nasıl koskoca düzenleri yiyip bitirdiğini bilir misiniz, ey kardeşlerim? – Günümüzün insanları: bakın, nasıl da alışıyorlar eğriliği

Ey gönül, sana sevgiyi öğrettim; kendi bolluğunu uzak kıyıda tanımayı ve öteki kalpte kendi sırrını bulmayı. Evet, sana kendi bütünlüğünü öteki yarım elmada tanımanın sevincini öğrettim. ... Ey gönül, seni mevsimlerin hükmünden arındırdım, üzerinden tüm eskimeleri ve tüm solmaları sildim; sevgin artık günlerle çoğalmıyor ve gecelerle eksilmiyor. Evet, Sevenin sevgisinin ne yorulduğunu ne de yaşlandığını öğrettim sana! ... Ey gönül, arzuların beklentilerini temizledim üzerinde

Ah! İyi kalpli olmak değil: eylemsizliktir korkunç olan! Üzülen bakışın insanın karanlığına düştüğü ama elin yine de insana iyiyle uzanmadığı eylemsizlik! Başı döner insanın orada, bu iki tercihten: bir yanı kaçmak ister, öteki yanı uçuruma rağmen mazlumu tutmak ve kaldırmak ister. ... Ah, dostlarım, anlayabildiniz mi benim yüreğimin anlatmak istediği bu çelişkiyi? İşte budur insanın uçurumu ve tehlikesi: bakışların insanın düşüşüne düşmesi ve ellerinin yine de kıpırdama

Severim kendisini sevdiği için kendini yerden yere vuranı: çünkü bilir, benliğinin kibri mahvedecektir onu. Evet! Severim tevazuyla batmaktan başka bir yaşam bilmeyeni - öte tarafa insanlık onuruyla geçendir o! ... Ah! Kendi yüksekliğini ilk küçümseyen değil midir, kendini aşmak isteyen? Severim kendini en büyük aşağılayanı, çünkü odur adaletin büyük hürmetkârı ve öteki kıyıya duyulan özlemin neferi. ... Ah! Nice kandil gördüm: yağını sakladığı için karanlıkta kal

1. Eğer yürüyüşün omuzlarına çöken zorlukların altında ezilmemişse; ve kararlılığın seni daha sarp yollara keyifle sürmüşse — çünkü bazı fırtınalar vardır ki yalnız eğilmeyenleri arar! Eğer suskunluğun korkudan değil gönlünde taşıdığın doğrulardan yükselmişse; ve en soğuk ayazlar bile göğsündeki ateşi söndürememişse! Eğer dudakların baskının altında hâlâ, evet hâlâ “iyiyi büyüt!” diyebilmişse; ve uçurumun kıyısında bile cesaretin geri çekilmemişse — çünkü nice yolcu gördüm

Çekilin benden! Çekilin benden! Fazla ağırdır taşıdığım yürek, sizin bencil hesaplarınız için. Hayır! Dokunmayın bana! Titremedi mi içiniz az önce, niyetimin soluğu değince size? Ruhum fazla aykırıdır sizin karşılık bekleyen elleriniz için. Uzak durun benden, ey gürültüyle beslenen methiyeler ve kendini hayır diye süsleyen boş övgüler! ... Evet! Tevazu sahipleri taşımalıdır erdemin yükünü, en anılmayanlar, en çok sabredenler; karşılık beklemeden veren o aydınlık ruhla