Ergün Gültekin

Bastırılmış feryatlar duyarım gittiğim diyarlarda. Adaletsizlik duvarlardan akar; ağırdır, keskindir bana ulaşan yankısı. Yakından baktıkça ben taşların altına, gizlenen çürüme kahkaha atar ve otoritenin sevimsiz kibri açığa çıkar. ... Bakın, nasıl bir çürüme dolaşıyor çevremizde! Evet, sarsıcıdır bu çürümenin içinde palazlanan bencilliğin yüzünü görmek. Ne ilgilendirir beni artık, başkalarının aciz büyüklenmesi! Benim meselem sadece aykırıları bulmak artık. ... Evet, hep y

Çalışanlar dediler ki: “Biz azimli ve yetenekli bir topluluk olduğumuz halde, üstelik bizler tembel de değilken, içimizdeki potansiyel neden hâlâ gözükmüyor? Doğrusu bulunduğumuz bu düzen açık bir adaletsizlik içindedir.”  Evet! Biz kendimizi güzelce anlattık; emeğimizi de sabrın yanına bıraktık; ama anlaşılamadık. Sonra ansızın umutsuzluk gelip gönlümüzdeki her ışığı yok etti. Her ne kadar doğru söylesek de artık bize kimse inanmaz. Evet, güveni, ucuz sözler ve sayılı çıkarl

“...Ve hepimizin üzerine ağır bir yılgınlık çöktü. En iyilerimiz bile usandı emeklerinin karşılıksız kalmasından. Kara bir düzen doğmuştu bir zaman önce burada, umutsuzluk dolu bir inanç eşlik ediyordu ona: ‘Her şey aynı, her şey göstermelik, her şey çoktan tükenmiş!’ Ve tüm yönetim katlarından yankılanıyor buyruk: ‘Çalış, ama düşünme! Sus, ama katlan!’ Elbette işler yapmıştık: ama neden her işimiz değersizleşti, karardı? Ah! Hangi bencil bulutlar çöktü üstümüze? Evet

Ha! Kulaklarıma çalındı onların sözleri; birbirlerine neyi fısıldadıklarını duydum — ve gördüm ki, bundan daha yoksullaştırıcı bir aldanış yok yeryüzünde. "Kendine büyük amaçlar arama! Yettiği kadar çalış, fazlasını isteme! Bırak, kim isterse bir amaç için oyalanıp geçinsin: başkası için, parmağını bile oynatma!" Ha! Siz… tembelliği bilirsiniz yalnızca — yaraya merhem değil, uyuşukluk sürersiniz! Vasatı okşar da ona konfor adını verirsiniz; oysa büyüttüğünüz şey acizlikti

Buyruklarınızla çalışanların etrafında dönüp duruyorsunuz ve buna liderlik diyorsunuz, ha! Oysa ben derim ki size: sizin yön verme sandığınız şey, başkalarının gözünde kendinizi sadece küçültmektir! ... Hiç önemli değil mi dediniz? Kazanımlarınıza mı bakarsınız keyifle? Kendiniz yeterli olmadan başkaları hakkında hüküm mü veriyorsunuz? Ve buna kazanım diyerek bir üstünlük mü üretmek istiyorsunuz? Ne kadar acınası bu adaletsiz kalp; ne kadar bencil, ne kadar nankör!

Burada durur ve kendimle konuşurum; Evet! Hiç kimse anlamaz beni: Bu yüzden kendi içime konuşurum. Merhametin gözlerde kaybolduğu Bir çağın tanığı gibi. Her sözüm bir bilmecedir. Evet! Araçtır kelimeler bana, Ama amaç, mana yaratmaktır zihinlerde. İçi derindir ve çok gizlidir söylemlerimin, Sadece anlamak isteyen öğrenir ondan. ... Ah! Tüm yaşananlar bana Yaratıcısıyla alay eder gibi görünür: Haykırır benliklerim: İhtiyaç sevgi olmuş yeryüzünde Ama sevgi ihtiyaçla yar