Ergün Gültekin

Ah! Gene geldin, değil mi? Bir avcı gibi, bulutların ardından sarkarak... Adımlarını duyuyorum içimde, ey hakikat — Sinsisin, ama tanımayacak kadar değil. Doğrularımın ortasında yürüyorsun şimdi, Bildiğim her gerçeği ezerek!   ... Sen! Gözlerimin arkasında pusudasın. Avcı gibi değil, artık bir cellat gibi... Konuşsana! Neden huzurumu kemiriyorsun akşamın içinden? Neden düşüncelerimin ortasına Paslı bir hançer gibi saplanıyorsun?   Ne istiyorsun benden, ha! — Bir teslimiyet mi

İçlerinden bir danışmanın çıkıp erk sahiplerini uyarması ve değerlere yaslananlara kurumlarda tüm paydaşlar için bir saygınlık alanı bulunduğunu bildirmesi, çıkar grupları için şok edici oldu; bu yüzden bana “bu elbette apaçık bir yanlıştır” dediler. ... Şüphesiz kurumsal değerler örgütsel adaleti kurar; sonrada sorumluluk alıp başarılı olanları mükâfatlandırmak için liyakate dayanan atamaları gerçekleştirir. Ama liyakatı reddedenler; -onlar adamcılık ve kayırmacılığı sürdür

Ne vakit ki kalbi daraldı, E2’nin bakışına doğru yöneldi genç kız; sanki içindeki fırtına bir aynaya çarpıyordu: “Yazık bana… Şüphesiz ben üzerime düşeni taşıdım; fakat ne görüldüm ne de anıldım. Benden istenenin ötesine geçtim; ama karşılığı mutsuzluk oldu. Evet çoğunun yapmadıklarını yaptım; yine de insanlar arasında takdir bana uğramadı. ... Ah! İçimde kabaran bu öfkenin beni hırçınlığa sürüklemesinden çekinirim. Ant olsun, benden sonra bu iyi insan olma yolunda yürüyenl

Ey kardeşlerim, iki öğüt tanırım ben: biri iradeden doğar, biri korkunun çürüyen içinden sızar; sesleri kardeştir belki, ama ayak bastıkları yollar düşmandır. ... Bakın şu “sadakat” diye uluyanlara! Kapı önlerine tehdidi çivilemişler, sonra da yürek dilenirler: Ah! böyle çağırır korkunun tellalları! Korkuyla seslenirler; uzattıkları şey zincirdir, ama ona “güven” derler. Oysa yürek bağlanmaz buna — içine çekilir, daralır, saklanır. Evet! Gönüllü olan güvenle yürür; korkuyla y

1. Ne süzülürsünüz ürkekçe, iyiliği kötülük sanışın içinde? Ne saklarsınız yüreğinizin dibinde, adını koymaya cesaret edemediğiniz korku gibi? İyilik mi dersiniz ona — yoksa adını anmadan taşıyormuş gibi yaptığınız bir ağırlık mı? Ah! Yanıldınız siz: İyilik hafif sanılır, çünkü onu taşıyan pek azdır. Evet! Dirayeti olmayan bahanelere sığınır; sonra da kendini erdemli sanır! Ah! Şimdi siz de mi gidiyorsunuz o bahanelerin yollarından, ey yaşayan insanlar? 2. Ah! Kötülük d

I. Bilgi bir kandildir de Hakikat onunla görünür. Evet! İnsan için tek gerçek miras: Hakikattir! Ama söyle bana: Ey konuşan! Ey iddia sahibi! Akıl tartmazsa, Hangi bilgi hakikatin yolunu bulur? Evet, sorgulanmamış, Ahlâkla yoğrulmamış Her bilgi zulme dönüşmez mi? II. Ama unutma: Ardımızda miras bıraktığımız tek şey Aktardığımız bilgilerse, Hayatta bize ezberletilenleri Yoklamak gerek! Ben yoklarım, ha! Bana doğru diye sunulan her şeyi Önce aklımın terazisine koyarım, S