Ergün Gültekin

Genç kız, nice görüşme ve sıkıntının arasından ağır ağır ilerleyerek, yeni işyerinin kapısına vardı, dolambaçlı yollardan. Gel gör ki, içeri girer girmez kendisini kalabalık ve kasvetli bir ortamda buldu: Mutsuz bakışlarla süzüldü bir süre. Ansızın kalabalıklar arasından kollarını kavuşturmuş, yüzü uykusuzluktan solmuş yaşlı bir kişi öne fırladı. E1 olup biteni uzaktan izliyordu. Bu yaşlı çalışan, insanların “kıdemli” dediği kişiydi: belli ki yılların içinde çok şeyler görm

Niceleri bir iş yerinde zulme gereğinden fazla katlanır ve başkaları da ilk sarsıntıda çekip gider. “Sınır aşılınca git!” diyen öğüt, çalışanlara hâlâ aykırı görünür. Sınır aşılınca git: işte bunu öğretiyorum size, ey kardeşlerim! ... Elbette, hiçbir haksızlığa karşı durmayan, orada kalmanın hangi noktada suç ortaklığına dönüştüğünü nasıl bilsin ki? Keşke bağlılıkla boyun eğmeyi bir tutmasalardı! – Bunu haykırırım sessiz kalanlara. ... Ne var ki sessiz kalanlar da överler ke

Kardeşim, bir derdin varsa ve o senin için bir yazgıysa, hiç kimseyi sorumlu tutmazsın bu acıdan. Gerçekten, başına her gelene imtihan adını vermek ve sineye çekmek istersin; onun yükünü omuzlamak ve onunla avunmak istersin. ... Bak hele! Şimdi kendi boyun eğişine sabır adını veriyorsun da suskunluğunla zulmün sürmesine yardım ediyorsun! Evet, zalimin safında yer tutuyorsun sen de! Daha iyi yapmış olurdun şunu deseydin: “Katlanılacak bir yazgı değildir bu; vicdanımı sarsan ve

“Yok!” dediler bana. “Duymadık biz böyle bir şeyi; ne kendi içimizde ne de bir başkasının dilinde! Derin bir yanılgı içindesin sen. Hayaldir anlattığın hem de kendi ateşinden doğmuş bir hayal!” ... Ey Sevgili! Her yalnızlığımda varlığının işaretleri aklımın karanlığına düşmeseydi ve seni andığında kendi bayramına koşmasaydı çocuk yüreğim, elbette inanmazdım ben de görünmeyeni görünenden yakın kılana! ... Düşman mı oldu şimdi yüreğim, seni anlatmaya yetmeyen bütün kelimelere?

İnsanların arasına indiğimde, kazançlarını yollarının doğruluğuna delil sayan, eski bir avuntunun üstünde oturuyorlardı. Bu yanlışı, onlara şunu öğrettiğimde parçaladım: başarı da sınar insanı; fakat zaferinin parıltısında yolunu görebilen ne kadar azdır! Ah! Kazananı haklı çıkaran o köhne öğretiyi reddetmelerini istedim onlardan; makamı üstünlük, serveti değer, unvanı da liyakat ölçüsü sayanlara gülmelerini istedim. Evet! Menfaat vaizlerine gülmelerini istedim onlardan, “Yol

Bir ibret olsun bu anlatacaklarım size, kardeşlerim. Kulak verin bana! Bu akşam, yıllardır tanıdığım bir insan başka türlü göründü gözüme: çok yükselmişti; fakat başarılı olmak yeter miydi yalnız? Ah, yükseldiği yerde yalnız kendisi için mi duracaktı insan? Son kapı kapandı, ayak sesleri çekildi, çevresindeki bütün uğultu sustu. Bir süre uzaktan baktım ona: yükseldiği yere, gururuna ve kendinden hoşnutluğuna. Fakat başka bir şey daha gördüm bütün bunların ardında: ödenmemiş b